Las incomprensiones y los malos entendidos, duelen

Ricard Pardo
✎ -
4

No me queda otro remedio. Constato y reconozco mi más absoluto fracaso en lo que debería ser arte o técnica comunicativa. Al parecer solo consigo generar equívocos y creo que fundamentalmente se debe a una confusión personal.
He creído percibir amistad en ciertas personas y he pensado que tal cercanía motivaba un ambiente de confianza mutua, pero veo que no es así y que hay una predisposición a que, diga lo que diga y lo diga como lo diga, genera lo contrario: desconfianza y predisposición a la ofensa. 
Yo no quiero ofender a nadie. ¿Qué solución puede haber para esto? Solo se me ocurre una y tengo que ponderarla.
Hago esto, el blog, los dos, por puro entretenimiento y como un ejercicio prácticamente terapéutico a fin de ejercitar un cerebro que si bien sigue funcionando, no es ni por asomo lo eficaz que fue en el pasado. Parecerá una simpleza, pero el mero hecho de autoimponerme el publicar con frecuencia, buscar contenidos para el otro blog, documentarme y-o afrontar contenidos más personales en este, son un buen ejercicio.
Exponerme o dicho de otro modo, publicar (en realidad publicarme) es el modo de atar un compromiso. Si la lectura puede servirle a alguien, para algo, por poco que sea, bien. Y si no es así, al menos que no ofenda a nadie. 

Infinito agradecimiento a los que os acercáis a estas playas, pero permitidme que, a partir de ahora, sea mucho más comedido y cauto en las posibles respuestas a vuestros comentarios. Respuestas que concluyo que, demasiadas veces, están de más.
Tags:

Publicar un comentario

4 Comentarios

Añade tus comentarios
Haz que enriquezcan la entrada. ¿Emoticonos? Copia y pega:
😀😁😂😃😄😅😆😇😉😊😋😎😏😐😓😕😘😜😞😠😲😳🙏💩

  1. Un és com és i ja no tenim edat per canviar. Ja saps que pots passar per casa quan vulguis i desbarrar una miqueta dins d'un cert ordre.
    Jo també t'estimo.

    ResponderEliminar
  2. Sigo acercándome a tu playa. Aunque no comento con la asiduidad debida, admito tu ponderación, pero no dejes nunca que un comentario te haga abandonar.
    Que sea, cuando te sea imposible hilar un argumento, o no encontrar las palabras debidas.
    Seguro, que en ese momento, dejarás de publicar.
    Hasta tanto, sigue y que ladren.
    Un abrazo, amigo.

    ResponderEliminar
    Respuestas
    1. Y me alegra mucho. Y te escucho siempre y no puedo dejar de añorar tus letras.
      Expreso mis sentimientos ante malos entendidos, precisamente para darles salida y que no queden ahí dentro enquistándose.

      Eliminar
Publicar un comentario

#buttons=(Ok, Go it!) #days=(30)

Solo utilizo cookies para obtener estadísticas y facilitar ciertas prestaciones en el uso del blog.+Info
Ok, Go it!